Uwaga! Już 16 czerwca nastąpi zmiana adresu siedziby Fundacji Rozwoju Systemu Edukacji.
Prosimy o kierowanie korespondencji na nowy adres:

Fundacja Rozwoju Systemu Edukacji
Aleje Jerozolimskie 142A
02-305 Warszawa


Strona, którą oglądasz jest statyczną, archiwalną wersją serwisu. Żadne elementy dynamiczne (np. wyszukiwarki) nie funkcjonują. (Zamknij komunikat)

FRSE DG Edukacja i Kultura

Tytuł projektu:
Sounds and Voices
Program: 
Kompetencje kluczowe: 
porozumiewanie się w języku ojczystym
kompetencje matematyczne i podstawowe kompetencje naukowo-techniczne
umiejętność uczenia się
świadomość i ekspresja kulturalna
Numer projektu : 
2011-1-IT2-GRU06-252917
Okres realizacji: 
01.08.2011 - 31.07.2013
Cele projektu: 

Polskie Stowarzyszenie na Rzecz Osób z Upośledzeniem Umysłowym (PSOUU) jest organizacją wspierającą rozwój, włączanie w społeczeństwo, wprowadzanie na rynek pracy osób z niepełnosprawnością intelektualną. Możliwość wykorzystania nowoczesnych narzędzi (Internetu, radia internetowego) bardzo zwiększała atrakcyjność oferty i motywację do pracy. Celem nadrzędnym było rozwinięcie w osobach niepełnosprawnych lepszych kompetencji społecznych – a więc umiejętności wypowiadania się, komunikowania się z innymi, formułowania własnych opinii, zwiększenia odpowiedzialności i poczucia przydatności w społeczeństwie, co jest zgodne ze statutem naszej organizacji. A wszystko to chcieliśmy osiągnąć poprzez rozwój radia internetowego – tworzenie coraz lepszych audycji, zadawanie pytań wymagających przemyślenia tego, co JA sądzę na dany temat?, posługiwania się narzędziami edycji dźwięku i obrazu. Prowadzenie audycji stało się ważnym obowiązkiem, zadaniem. Uczestnicy czują się potrzebni i aktywni. Podczas prowadzenia audycji najwięcej pozytywnych emocji wzbudza kontakt ze słuchaczami – komunikacja przez forum i Facebooka. Wówczas to prowadzący audycję uczyli się reagowania nie tylko na pochwały, ale też na krytykę, zrównoważonego, kulturalnego odpowiadania, a nawet bronienia własnego zdania. Otwierali się na kontakty nie tylko z osobami z najbliższego otoczenia, ale też z innych miejsc w Polsce i w Europie.

Upowszechnianie rezultatów projektu: 
Wykorzystywanie rezultatów projektu - wartość, użyteczność, trwałość rezultatów: 

Przeszliśmy długą drogę – od wykorzystywania komputera jedynie do gier i odtwarzania filmów na YouTube do posługiwania się profesjonalnymi narzędziami typu Audiacity i Corel. Od czytania przed mikrofonem kwestii z kartki (często treści napisanych przez innych lub znalezionych w Internecie), po mówienie swoimi własnymi słowami. Od emisji nagranych plików mp3, po prowadzenie na żywo audycji z wywiadami realizowanymi przez Skype. Wszystko to emitowane w Internecie. I wreszcie drogę od biernego siedzenia w kącie i przyglądania się w milczeniu, po moment przełamania się i stwierdzenia: ja też tak chcę!

Od chcieć do móc jest jednak daleka droga. Potrzebna nam była pracownia multimedialna, a także sprzęt (dyktafony, profesjonalne mikrofony), oprogramowanie, wiedza terapeutów i osób, które potrafiły tworzyć radio w Internecie i wreszcie konkretna praca do wykonania: tematy, którymi trzeba się zająć, materiał, który trzeba przygotować. Początki były trudne. Nieraz długo walczyliśmy z konfiguracją sprzętu i oprogramowania, aby uzyskać pożądany efekt, nieraz terapeuci łapali się za głowę, słysząc zaproponowany przez innych partnerów projektu temat. Nikt wcześniej nie pomyślał, że można z osobami z niepełnosprawnością intelektualną rozmawiać na takie tematy, jak normalność, tożsamość. A jednak można! Teraz nowy temat, nowy pomysł na audycję to radość i przyjemność. Problemy techniczne opanowane, problemy osobowości pokonane, teraz można się skupić na tym, żeby audycje były urozmaicone, ciekawe, zachęcające słuchaczy do interakcji.

Dla terapeutów największą satysfakcję przynoszą chwile, w których widać postęp, zmianę uczestnika, choćby wspomniane momenty przełamania i wyjścia poza własną alienację. Zespoły redaktorów w rozgłośniach rozlokowanych w różnych miejscach w Polsce powiększają się, jest coraz więcej chętnych. Nie nadajemy już audycji raz w miesiącu ani nawet raz w tygodniu. Nadajemy codziennie! Dla redaktorów największa satysfakcja jest wówczas, gdy audycja wzbudza odzew, gdy słuchacze nawet kilka dni po niej wracają do tematu. A niepowtarzalną radość wywołują komentarze na forum lub Facebooku w trakcie audycji – świadomość, że ktoś słucha, że chce porozmawiać, czy choćby pozdrowić.

Takie radio – Radio SoVo – jest tylko jedno. Radio pełne treści, o których wcześniej nikt nie mówił, przestrzeń, gdzie można powiedzieć i posłuchać o problemach i radościach osób z niepełnosprawnością intelektualną z całej Polski i Europy. Pomysł stworzenia radia internetowego osób z niepełnosprawnością intelektualną jest sam w sobie oryginalny, innowacyjny. Na początku budził ogromny sceptycyzm i niedowierzanie. Teraz często internauci sięgają do archiwum, by jeszcze raz posłuchać wybranych audycji.

Nasi redaktorzy mówią wyraźniej, pełniejszymi zdaniami, wyrażają swoje opinie. W przypadku ludzi niepełnosprawnych jest to ogromne dobro, powodujące, że takie osoby mają większe atuty przy szukaniu pracy. Bardzo wiele nauczyli się też terapeuci, pracownicy placówek. Zdobyli umiejętności techniczne i są bogatsi o nowe doświadczenia włączania i edukowania uczestników.

Największa wartość projektu to poczucie w uczestnikach, że mam zadanie do wykonania, jestem potrzebny, muszę być odpowiedzialny. Osoby uczestniczące w tym przedsięwzięciu nauczyły się planowania, myślenia o tym, co było, co będzie, co jest ważne i potrzebne. Osiągnęliśmy to poprzez praktykę – tworzenie audycji i dawanie dużej swobody uczestnikom, przez co uczą się na własnych błędach. Proces ten można bardzo dobrze zauważyć przy przechodzeniu przez kolejne etapy tworzenia audycji – gdy temat okazał się zbyt trudny i kontrowersyjny, redaktorzy zaczęli szukać innych tematów. Podczas ustalania kolejnego tematu zastanawiają się, na ile jest on odmienny od zagadnień już podejmowanych; przygotowując scenariusz, myślą o odbiorze i o jakości przekazu...

Tworzenie radia internetowego przez osobę niepełnosprawną zmienia wizerunek takiej osoby: z postrzegania jej jak dziecko na postrzeganie jej jak osobę dorosłą z pełnią praw, potrzeb i obowiązków.