- stworzenie dzieciom niepełnosprawnym warunków do pełnego rozwoju intelektualnego i społecznego (poprzez stosowanie różnorodnych metod i form pracy, szersze wykorzystanie technik komputerowych w nauce i terapii, promowanie twórczości uczniów niepełnosprawnych),
- wzbogacenie warsztatu pracy nauczycieli o doświadczenia krajów partnerskich (poprzez poznanie systemów opieki i kształcenia w partnerskich krajach oraz zaznajomienie się z metodami i formami pracy wychowawczo-dydaktycznej w zakresie kształcenia i integracji środowiskowej dzieci niepełnosprawnych).
Grupa nauczycieli zaangażowanych w realizację projektu motywowała do pracy zarówno uczniów niepełnosprawnych, jak i tych w pełni zdrowych. Wizyty robocze przyczyniły się do wymiany informacji o placówkach, systemach edukacji i pomocy uczniom niepełnosprawnym, kulturze i stylach życia w krajach partnerskich. Koordynator programu utrzymywał stały kontakt e-mailowy lub telefoniczny z partnerami. Grupy dzieci również się ze sobą kontaktowały i stopniowo zaprzyjaźniały. Wymieniały się listami, zdjęciami, pracami plastycznymi i okolicznościowymi upominkami. Bezpośredni kontakt uczniowski miał miejsce w maju 2008 roku. Przeprowadzono wideokonferencję przez Internet. Każdy z krajów partnerskich stworzył i wysłał do pozostałych placówek uczestniczących w projekcie książeczki „Ja i mój świat”, tj. broszury na temat tradycji świątecznych i potraw narodowych. Powstały także książeczki zawierające regionalne piosenki i nagrania tych piosenek na płytach CD. Została utworzona strona internetowa z informacjami na temat szkół partnerskich i systemów kształcenia osób z niepełnosprawnością, a także galeria prac dzieci niepełnosprawnych. Wszystkie działania były na bieżąco dokumentowane w kronice i prasie lokalnej oraz w Galerii Comeniusa. Ponadto odbywały się spotkania-szkolenia dla rodziców dzieci z niepełnosprawnością i nauczycieli specjalistów. Dotyczyły one korzystania z programów multimedialnych. Zespół specjalistów przygotował narzędzia do przeprowadzenia prawidłowej diagnozy funkcjonalnej dziecka. Zorganizowano lekcje o tematyce dotyczącej kultury i stylu życia w krajach partnerskich.
Dzieci niepełnosprawne utrzymywały przez Internet kontakt z dziećmi z partnerskich szkół. Miały okazję zwiększyć swoje kompetencje językowe, przygotowując się do wideokonferencji, a dwoje uczniów mogło osobiście porozmawiać z rówieśnikami z zagranicy w czasie pobytu w Oulu w Finlandii. Realizacja projektu wpłynęła również na zwiększenie motywacji i pewności siebie uczniów. Lekcje wychowawcze, przyrody oraz zajęcia koła przyrodniczego i europejskiego dotyczące kultury, stylu życia i historii krajów partnerskich poszerzyły wiedzę o krajach partnerskich. Każdy z krajów partnerskich stworzył i wysłał do pozostałych placówek uczestniczących w projekcie tematyczne książeczki. Powstała strona internetowa projektu: www.sp8socratescomenius.republika.pl, CD-ROM oraz film wideo. Inne produkty przedsięwzięcia to: konspekty lekcji, galerie prac plastycznych, Galeria Comeniusa z informacjami o realizacji projektu, kronika, płyty CD, materiały pedagogiczne. Zrealizowano więcej niż założono – na podstawie doświadczeń zdobytych w Kempten powstała pracownia artystyczna „Bliżej życia” przeznaczona dla dzieci z niepełnosprawnością umiarkowaną. Opublikowano również informator zawierający wiadomości z życia placówek uczestniczących w projekcie.
Dzięki udziałowi w przedsięwzięciu nauczyciele zdobyli nowe doświadczenia, które teraz wykorzystują w swojej pracy w szkole macierzystej. Uczestnictwo w projekcie zaowocowało zorganizowaniem dla grupy nauczycieli warsztatów z języka angielskiego. Nowo poznane metody i formy pracy z dziećmi o specjalnych potrzebach edukacyjnych są włączane w indywidualne programy dydaktyczno-terapeutyczne i następnie wprowadzane w czasie lekcji, podczas zajęć rewalidacyjnych i w gabinecie terapii. W pracy z dziećmi nauczyciele wykorzystywali nowe pomoce dydaktyczne. Poszerzyli swoją wiedzę na temat krajów partnerskich, systemów edukacji i pomocy osobom niepełnosprawnym oraz funkcjonowania tamtejszych placówek. Włączyli do swojej pracy zaobserwowane metody, np. formy pracy artystycznej z uczniami niepełnosprawnymi w nowo powstałej pracowni artystycznej i z wykorzystaniem programów multimedialnych. Zwiększone zaangażowanie rodziców przejawiało się ich udziałem w szkoleniach dotyczących przepisów prawnych i spotkaniem informacyjnym na temat oferty zajęć dla dzieci niepełnosprawnych. Włączenie się rodziców miało też związek z powołaniem Zespołu Wczesnego Wspomagania Rozwoju Dziecka. W trakcie realizacji projektu szkoła otrzymała wsparcie i mogła liczyć na zaangażowanie ze strony Urzędu Miasta Trzebini – Wydziału Integracji Europejskiej, Fundacji im. Brata Alberta, WTZS w Trzebini i Uczniowskiego Klubu Sportowego w Trzebini działającego przy szkole. Informacje o projekcie rozpowszechniane były podczas spotkań z przedstawicielami władz lokalnych, dyrektorami innych szkół i rodzicami. Ponadto została utworzona strona internetowa z informacjami o krajach i szkołach partnerskich, systemach edukacji i terapii osób niepełnosprawnych.
Projekt został uwzględniony w planie dydaktyczno-wychowawczym szkoły – uznano całe przedsięwzięcie za integralną część programu nauczania i wychowania. Zastosowano nowe metody i formy nauczania, szerzej wykorzystane zostały techniki komputerowe w nauce i terapii. Wartość projektu potwierdziła przeprowadzana w różnych formach ewaluacja: sporządzano sprawozdania z wybranych imprez i wydarzeń projektowych, analizowano dokumentację, prowadzono kronikę dokumentującą działania projektowe, przeprowadzono ankietę dotyczącą wiedzy uczniów o projekcie oraz sprawdzającą poziom ich zadowolenia z uczestnictwa szkoły w programie Comenius. Ponadto wszyscy nauczyciele dyskutowali na temat działań projektowych podczas spotkań indywidualnych oraz oceniali te działania w czasie posiedzeń rad pedagogicznych.
